Zweethut-ervaringen

Geke: ‘Pas op de dag zelf werd ik me bewust van de betekenis van de zweethutcereonie voor mij: een ritueel om bij een hele belangrijke en wezenlijke transitie in mijn leven stil te staan. Om niet vanzelfsprekend met deze overgang om te gaan zoals ik dat vaak gewend ben te doen, maar om er heel bewust aandacht aan te schenken, dankbaarheid en trots over te voelen, het te vieren!

Ook was er ruimte voor het voelen van spijt, huilen, helen en loslaten. De uitdaging is om in contact te blijven met mijn innerlijke kracht en zo veel liefde en me van hieruit te verbinden met anderen.’

 Paul: ‘Heel bijzonder. De voorbereiding was fijn. Delen wat je doel, intentie is om naar de zweethut-sessie toe te komen.

Voor mij was dat: dichter bij mijzelf komen. Meer proberen te leven met dát wat er ís, niet dat wat ik hoop/denk dat er zal zijn.

Daarna het opbouwen/toedekken van de zweethut met dekens, is een fijn en mooi ritueel. Je werkt mee en bouwt op. Dat maakt dat ik dieper betrokken ben bij het hele proces. De uitleg over de zweethut-ceremonie was prettig en duidelijk. De daarna volgende rituelen werden duidelijk en rustig ingeleid. Hierdoor was er alle ruimte om het proces diep te laten binnen-komen en te ervaren, te beleven. (en je hulp in mijn proces vind ik heel erg fijn. Ik had 't nodig, héél erg nodig dat je mij uitdaagde met/in de modder! Zonder die prikkels was ik er nooit door heen gekomen!)

Suzette, onze Vuurvrouw, waakte over de veiligheid buiten de zweethut. 't Gaf mij een prettig, veilig en vertrouwd gevoel dat Suzette op élk moment -als dat nodig was- klaar stond om de zweethut te openen om iemand naar buiten te laten. Ondanks dat het pikke-donker was en er geen zichtbare mogelijkheid was om mij-zelf een weg te banen).

De (vuur)stenen zijn zo oud als de mensheid! Die bestaan al heel erg lang. Toen bij de volgende ronde wederom nieuwe vuur-rood-gloeiende-stenen (waanzinnig!) werden binnen gebracht, werden we uitgenodigd (toen de hut dus weer pot-dicht was!) om voorzichtig naar de rand van het gat in het midden te schuiven en naar de gloeiende stenen te kijken. Kijken wat het je doet als je recht kijkt naar iets wat er al duizenden jaren was voordat jij bestond! Dat maakte bij mij een boel gevoelens los. Je kijkt eigenlijk zó diep in een stuk verleden! In de geschiedenis. In de eeuwigheid. Héél erg bijzonder. Het raakte mij diep.’

Monique: ‘In het begin wel even wennen dat alles buiten plaats vindt en zo op de aarde (ik ben nogal een koukleum). Ook het pikdonker is wennen. Ik heb wel gemerkt dat dit juist mooi is voor de processen en ik kon me er heel snel aan overgeven. Ik vond het erg fijn om mee te maken en mee te beleven.

Ik heb een fijne dag gehad en mocht en kon in de 2e ronde in de zweethut heel dicht bij mezelf blijven. Daarna ervaarde ik meer ruimte en vrijheid in mezelf, mn in mijn keel.’